Sen
bir cânân, âfet-i devrân ve yine sen ki Hüdâ
Şu
denizde doğan kızıllar da yine sensin güyâ
 
Eserken
mavilere senden bir derd-i nefs-i rüyâ;
Esir
oldu gönüller, haktan kaçarken bir nev-mâha…
 
Sen,
sen ve sen… Senlerden örülmüş bu kızıl gök kubbe;
Sadece
bana dert olmuş, varılır mı bu sevi’ye?
 
-Dolunay
Han