Sinn ü Sin
(21. Yaş)
Susuyor şâmlar, suskun sabahın şafağında
Susuyor, sessiz, sakin denizin ışığında
Tanıyorum sanmıştım süzülen buharları
Nasıl anlayamamışım yağan yağmurları
Hayat, heyhat! Yaşlar akmış, akmış kurumuşum
Ben nice barandan bir hayli uzak kalmışım
Şimdi akan akmış, gitmiş; nehir çağlamakta
Bir ben var ki esrârımın lafzı kef ü nûn’da
Her gece… her gece Dolunay’ın ziyâsında
Bir ben var ki sinnin mîadını doldurmakta…
-Dolunay Han
