SEN Kİ BİR TEK SEN VE SADECE SEN
Zuhur ederken ziyası ruhun,
Semanın nurunda hüzünler var.
Senin, yalnız senin ki gözlerin,
Zîrin aksine olurken rizan.
Toprağın, göğün ve denizlerin,
Afakı sarsan hasretleriyle
Aylar ve yıllar ki sensiz geçsin.
Tanıdığım mah ki yalnız sensin…
Sen mah, yine sen ki mavi deniz,
Gerçeklerden düşen bir zulmetsin…
Gerçi karanlık sensiz ve sessiz,
Seylin maviliğini bilirsin…
Nicelerine sen, sen ki akşam,
Sen ki bir tek sen ve sadece sen…
Toprağın, göğün ve denizlerin,
Afakını sarsan bir hasretsin…
-Dolunay Han
