HAYAL VE HAKİKAT
Zincir vurmuşlar, sanki hayallerime,
Gerçeğin acısına mahkum kalmıştım.
Beni hayatımdan alıp ellerime,
Bir çift ölüm arzusu bırakmıştınız.
Büyüyor bu arzu derinden derine,
İstiyor bedenim kabir hayatını,
Düzeleceğinden bî-ümit; bekleme
O sonsuz engin hülyalara dalmayı.
Hayatının neşesine sed çekince,
Dolunay kalmıştı orda yapayalnız.
Bundan gayrıdır ki onun düşlerine,
Bir çift kürek, kara toprak atmıştınız.
-Dolunay Han
