AFAKIN YOLUNDA DENİZSEL BİR RAKS
Râh-ı raksda bir dolu zerre-i ra’şeler
Refik-i kadim kamerin altında inler
Savt-ı rüzgâr hissettirirken soluğunu
Seyl-i leyl-i hayalini semâdan dinler
Ziyâ-yı sitâregân kuşatınca göğü
Ummanı boğar kızıl varak-ı huninler
Ufukları bölüyor kızıl u karanu
Zuhur ediyor aks-i ezhâr-ı zerrînler
Ey Dolunay! Geceler güneşsiz soldular
Mavimsi karanlıklar hapiste seninler…
-Dolunay Han
